Mostrando entradas con la etiqueta Lois Pereiro. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Lois Pereiro. Mostrar todas las entradas

martes, 17 de mayo de 2011

Día das Letras Galegas: Lois Pereiro

Este año el Día de las Letras Galegas homenajea a un autor contemporáneo, fallecido en 1996, el monfortino Lois Pereiro. Pereiro nació en 1958, y con tan solo 17 años se instaló en la capital, donde colaboró en la revista Loia con Manuel Rivas, Seoane o su hermano Xose Manuel Pereiro. A su vuelta a Galicia se instaló en A Coruña, enfermo de sida y donde fallecería por envenenamiento a causa del aceite de colza desnaturalizado el mismo día que se hacía pública la sentencia por la que el Estado fue condenado a pagar la mitad de las indemnizaciones por el síndrome tóxico.


Es Lois Pereiro un escritor atípico en lo que a homenajeados se refiere en este día, y aún así, su obra, que casi podría considerarse punk no deja de impresionar por su crudeza. Hoy os dejo sencillamente uno de sus poemas y su epitafio, como muestra de lo que este autor nos dejó en las dos obras que publicó en vida, hasta que esta le fue arrebatada tan pronto.

Declaración


"Amarte, vida, amarte case sempre,
inda que sexas dura e leves entremedias
piedade e odio intermitente.

Es ti a que sempre educas e aceleras
a doenza letal dos que non se resignan
a ignorar como es en realidade:
somentes un traxecto
cómodo e aldraxante cara á morte,
un tránsito inútil e innecesario.

Pero a ignorancia salva ós que non queren
arriscarse a perderte tan axiña
a cambio da renuncia a profanarte.

E aqueles dentes que perdín
precisaríaos agora para defender
as conviccións nas que me reafirmo.

Solidario e amable, se é posible,
ou lobo estepario no desterro,
completarei o círculo insurxente
coas balas do desexo."

agosto 95


En su tumba, aparece escrita esta frase dura, como fue su vida:

"Cuspídeme enriba cando pasedes por diante do lugar no que eu repouse enviándome unha húmida mensaxe de vida e de furia necesaria"

Cuya traducción al castellano sería la siguiente:

"Escupidme encima cuando paseis por delante del lugar en el que yo repose enviándome un húmedo mensaje de vida y de furia necesaria".